امین آزادبخت ( کاسیتی )

کوهدشت یکی از شهرستان های بزرگ استان لرستان بالغ بر ۰۰۰/۲۳۰ نفر جمعیت با برخورداری از تاریخ و فرهنگ غنی و مجموعه ای از استعدادهای بالقوه متاسفانه با محرومیت های شدید اجتماعی ، فرهنگی ، اقتصادی مواجه شده است . با سرعت گرفتن آهنگ توسعه و پیشرفت کشور پس از پیروزی انقلاب اسلامی در حوزه های گوناگون باید گفت کوهدشت  سهم کمتری را از این قافله ی تند رو داشته است و پیوسته در گوشه ای از کویر رفاه و آسایش ، مردانش سوسوی خوشبختی و رفاه را در آفتاب دور دست کهکشانی پایتخت ، به انتظار نشسته اند . این شهر با وجود اهمیت و بزرگی آن، گویی سالهاست از چشم مسئولان کشور بدور مانده و هیچ یک از دستگاه‌های کلیدی کشور ، کمترین اقدامی برای بهبود وضعیت این شهر انجام نمی‌دهند . کوهدشت شهری بی نظیر است و اگر انصاف داشته باشیم مردمانش هم بی نظیرند چون هم چنان می سوزند و می سازند.

• ریشه یابی این مشکلات ، کار چندان مشکلی نیست . با نگاهی گذرا به سیمای محروم این شهر و البته کمی هم تامل در اوضاع و احوالش در مدت سه دهه ی پس از پیروزی انقلاب اسلامی ، بدون نیاز به آنالیز کردن و شمارش پدیده ها ، خواسته یا نا خواسته در فضای گسترده ای از خطوط قرمز در مرزهای اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی متوجه خواهیم شد که به نظر می رسد سایه ی  وحشتناک ” شمارش معکوسِ ” ناهنجاریها بر گوشه گوشه ی شهرستان پرتو افکنده است. موج فزاینده ی بحرانهای مخرب و زیانبار اجتماعی و فرهنگی ، هر لحظه شتاب بیشتری می گیرد و رفته رفته به آوردگاه طوفانهای ویرانگر اجتماعی نزدیک می شود. افزایش روز افزون نرخ رشد بیکاری ،فقر ، اعتیاد، بزهکاری و …… از جمله معضلاتی اجتماعی هستند که این شهر را تهدید می کند .

فراهم آوردن امکانات برای جوانان کوهدشتی حق مسلم آنان است. این در حالی است که در این شهرستان مانند اشتغال جوانان ، خبری از سینما، پارک و محلهای تفریحی وورزشی مناسب نیست و جوانان برای پرکردن اوقات فراغت خود در کوچه و بازار سرگردانند ودرگیر تفریحات مخرب حتی اعتیاد می شوند .

نرخ بیکاری ۳۸ درصدی شهرستان کوهدشت که بالاتر از نرخ استانی و کشوری می باشد ، ما را به یاد مصیبت و فاجعه اخیر ساختمان سعادت آباد تهران می اندازد ، ۱۷ نفر بیکار که اکثر آنها جوانان تحصیلکرده بودند و برای امرار معاش به تهران رفته و در زیر آواری از محرومیت کشته شدند ، ( حتی مسئولان با این اتفاق به خود نیامدند ) اینان فقط  تعداد اندکی از سیل خروشان بیکاران این شهرستان بودند که در جستجوی سعادت و خوشبختی ، برای یافتن کار و پول برای خانواده شان به پایتخت مهاجرت کرده بودند .

نرخ بالای بیکاری ، به هر دلیلی این شهر کوچک را به زانو درآورده است ، بدلیل نبود صنایع تبدیلی با توجه به اینکه این شهرستان یکی از مراکز مهم کشاورزی استان محسوب می شود ، و کمبود اعتبارات دولتی جهت پروژه های عمرانی و صنعتی ، روز به روز بیشتر و غیر قابل مهار می شود .

مدتی پدیده مخرب باند گرائی و باند بازی سیاسی در کوهدشت تا جائی تقویت شده بود که برخی از شهروندان شاغل در دستگاههای دولتی، احساس امنیت شغلی خود را از دست داده بودند و به نوعی دچار بی‌انگیزگی در انجام وظیفه ی شان شده بودند و نتیجتاً این موضوع باعث گردید که در خدمات رسانی به مردم کوتاهی شود.

امیدواریم مسئولان شهرستان به خصوص نماینده محترم شهرمان که انصافاً مصرانه پیگیر مسائل کوهدشت هستند ،و دیگر مسئولان،  بتوانند به دور از مسائل جناحی و باند گرایی بدنبال جذب اعتبارات و تصویب پیگیری پروژه های عمرانی و ایجاد منابع صنعتی و اشتغالزا باشند .
جناب آقای رئیس جمهور عدالت محور، اگر شما و دولتمردان به داد مردم این شهر نرسید و برای درمان این بیماری مهلک ، چاره ای نیاندیشید در آینده کوهدشت ، شهری که به شهر  شهیدان قهرمان و شهر مردمان آزاده و صبور که همه ی رنجها را می پذیرند شهرت داشت دارند با فقر و فلاکت دسته و پنجه می زند اما به حرمت عشقشان به نظام ، لب به اعتراض نمی گشایند ، به ویرانه ای تبدیل خواهد شد که آنسویش ناپیداست! فراموش نشود که جوانان با شرف و سرافراز کوهدشتی هرگز سزاوار چنین ویرانه ای نیستند.
aminazadbakht@gmail.com